Bir Sen Beni Anlamadın Yar Şiiri - Baki ...

Cümle âlem anladı beni de,
Bir sen beni anlamadın yar...
Ne yürekler çözdü bu dili,
Ne gözler okudu içimdeki yangını.
Ama sen,
Sen hep sustun.
Bir duvar gibi,
Bir kış gecesi gibi,
Bir yabancı gibi sustun.

Ben anlattım —
rüzgâra, yağmura, yıldızlara,
onlar dinledi,
ama sen,
sen yüzünü çevirdin gökyüzüne.

Oysa ben,
her gece dualarıma senin adını yazdım.
Bir harf eksik yazsam,
gönlüm eksilirdi;
bir heceyi yanlış söylesem,
dünya sarsılırdı içimde.

Sana gelmek,
bazen bir dağın zirvesine çıkmaktı,
bazen bir uçurumdan atlamak.
Ne yandım, ne döndüm,
ama senin sessizliğinde kül oldum.

Bir sen anlamadın yar,
kalabalıklar içinde yalnızlığımı.
Bir sen duymadın,
kalbimin gecesinde çalan o eski türküleri.

Gözlerimin derinliğine bakmadın;
orada gizliydi çocukluğum,
orada saklıydı umutlarım.
Belki de korktun,
belki de görmeyi istemedin,
bilmiyorum...
Ama bildiğim bir şey var:
Ben seni,
herkesin sustuğu yerden sevdim.

Şimdi anlıyor musun?
Bir kelimenin bedeli bazen bir ömürdür;
bir suskunluk,
bin pişmanlığa denktir.
Seninle yaşadığım her şey
şimdi bir hatıradır —
tozlu raflarda,
adını anınca içi sızlayan bir yürekle.

Ve ben,
hâlâ aynı yerindeyim,
bir köşede sessizce yazıyorum seni.
Satırlarda kanayan bir sızı,
bir yangın,
bir dua gibi...

Unutma yar,
cümle âlem anladı beni,
ama bir sen,
bir sen beni anlamadın.

Ve şimdi,
şu son mısra da benden sana —
Bir ömürlük suskunluğun altına
Kul Ortak diye
adımı yazıyorum.

KUL ORTAK