Bir Selamlık Yalnızlık

Gözlerim bir hayal gibi dalar uzaklara
Aklım geçmişi kucaklar hep özlemle
Belli belirsiz anılar, varla yok arasında
Zaman sürgün geçmişe
Rüyalarım parmaklıklar ardında tutsak
Ben ise serserice yağan bir sağanak
Ve yine de yalnızım

Bir bahar günü çiçek kokularında
Saklı sevdalarımı hatırlarım
Karabulutlar iner birden omuzlarıma
Her şey bir nefese düğümlenir
Bir selamlık yalnızlık çökünce bedene
Değer mi?
Sohbetsiz zamana
Çırılçıplak yapraksız bir ağaç gibi
Korkuların büyüdüğü karanlıkta
İçimdeki yalnızlık
Türküler bir kanatsız kuş sanki
Ömrümüzün duvarı sağır, gözleri puslu
Artık kalabalıklarda bile yalnızım.

Sence bu anıları yaşatmak mı?
Yoksa
Bir nefeslik yalnızlık mı?