Bir Şehir Yaratmak Şiiri - Doğu Vural

Lakin siz bilmezsiniz, bu şehrin hatıratında
Bir ümitsizlik saklıdır ve terk etmeyecektir asla
Bazen kalabalıklarda, bazen boş sokakların
En ince karanlığında
Gürültülerde saklar bazı şeyleri bu şehir
Güneşliyse hava gölgeler arasında
Yağmur yağarsa şemsiyeler altında
Boş vermiştir, duyulmayan buyrukları saklar
Masumiyetini desen
Masum falan değil ki

Uzun bir yolun yolcusudur ancak
Kırık-körpe yapraklardır yoldaşı
Kurumayan ıslaklar arkadaşı
Varlığı meçhul yeşillerde gizlidir
Şehrin yegâne -ve oldukça beyhude- anlamı
Ve uzaktan gelenler için güzeldir sis
Ki atılan adımlarda yoktur bir endişe
Yaşayanlar içinse nefes almak
Boğulmaktan hâllice gelir
Boğulmaktan hâllicedir yaşamak bu şehirde

Cennete giden taşı toprağı menekşelerle dolmuş yolda
Gidilmez daha fazla, çünkü kim bilir bekliyordur
Yaşlı gözleriyle işte tam şimdi
Vurulmaya hazır ve oldukça yorulmuş hiçliğin erleri
Olmayacak şeyler için açmışlardır semaya ellerini
Ve tanrının hikmetidir yağan tüm karlar
Karlar
Ki semadan düşer düşer ağlar

İlah gibi bir ilhamın perisi dokunmadıkça
Şuursuz kalır kaldırımlar
Üstünde hayat verilmemiş binbir eşya
Ne tahta olabilir ne büsbütün insan
Arafta silahına sarılmış meleklerden perişan
Bulutlar boynu bükük tül tül
Uyumsuz musikiler ayakta öldürülür
Eğilip şehrin kanına dokunmadan

Kıyıldı kara kışta ihtişamlı bir nişan
Masada bir adam gelmişini gömdürdü
Yanındaki bir kansız kanunu katletti ama
Ne şair olabildi ne düzgün bir ozan
Sordu böyle dert başka nerede var
Gideceğinden değil varsa öyle bir yer
Olur da yoksa diye sordu
Ki elbet böyle dert, başka yerde yoktu

Siz düşünmeyin bu şehrin esirleri
O gitti, gittiği yerde de harap oldu
Unuttu bozkır kuşlarını
Yerini aldı martılar
Martılar ki bir beyaz yaprak
Martılar ki günlerce siyah ufka baktılar

Söyleyin kuşlar, bozkır kuşları
Hiç bu kadar yakınken
Bir bu kadar uzak oldunuz mu
Hiç bu kadar mutluyken
Böyle huzursuz
Arzusuna bu kadar umursuz
Bir o kadar da hasta oldunuz mu

Sanmıyorum, çünkü
Ne kaldı pervazlarda soluk bir menekşe
Ne özürlerde yalvaran bir endişe
Zorla söyledikleri sözler
Ayılınca geldi, ümidi öldürmeye
Ölüleri diriltmeye
Bir şehri kan içinde tarumar etmeye