Bir Şarkı Şiiri - Elif Akçasarı

Küçükken rüzgarı ellerimle tutabileceğimi sanırdım.
Avuçlarımda biriktirip daha sonra saçlarıma esmelerini isterdim.
İstediğim şeylerin mantıklı olup olmaması o yaşlarda beni pek ilgilendirmiyordu.
Şuanda pek bir şey değişmiş gibi gözükmüyor.
Seni isteyerek hayatımın en mantıksız şeyini yapmış oluyorum.
Düşüncelerim çoğalıyor, ellerim kanamaya devam ediyor.
Kendi acılarımın üstünü örtmek için başka insanların canlarını acıtıyorum.
İçimdeki diline yalan değmemiş küçük kızı hiçe sayarak..
Onu unutuyorum çoğu zaman, öldürüyorum..
Bazende öyle bir anda çıkıyor ki ortaya, yaptığım yanlışlarda yüzüme tükürürcesine.
Senin görmek istediğinde içimdeki o masum kız aslında.
O yüzden sevişmelerim kanatıyor dudaklarını.
Büyüdüğümü görmek istemiyorsun, kör olma..
Kör olma lütfen, aç gözlerini..
Şimdiye kadar babasının bile saçını okşamadığı bir kız için, dudaklarının okşanması ne demek bilir misin?
Bilemediğin için eriyor kalbim..
Parça parça yok ediyor kendini, sorun değil..
Aslında hiçbir şey sorun değildi, senin düşüncelerin dışında.
İçinde kurduğun o edepsiz dünyaya beni yakıştırmandı tek sıkıntımız.
Sıkıntılar dert değil, yaralarını kendi saran bir kadın var senin karşında.
Ve bir şarkı..
Kulaklarımı yırtıp usulca kasıklarıma doğru inen bir şarkı.
Tüm benliğimi unutturan.
Ben kendimi unutabilirim, bu canımı yakmaz.
Ama sen beni unutma.
Ellerini çekersen üzerimden, donarak ölebilirim.
Gözlerini çekersen gözlerimden, kör olabilirim.
Ve hayalin silinirse aklımdan, rakı şişesinde boğulabilirim.
Beni öldürmek istemezsin değil mi?
O yüzden Tanrı aşkına, unutma beni..