Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
yağmur yağıyor yağmur önce saçlarımı yakıyor sonra gözlerimi , ellerimi saklıyorum. doğunun kışları insanı perişan ediyor bu mevsimde insanlar evlerine saklanıyor güneşi cocuklar ceplerine sokuyor yırtık ayakkabılı cocukları sevdiğini biliyor gibiler. hüzün sarkan omuzlarını gizliyor bir kartal. saniye sekmez kurşun en güzel kar yağarken ilerliyor. bilmiyorum varsın her köşesinde. mutlaka olacaksın. olmalısın saniyenin binde birinde adın okunmalı o yüzden yıllara sığdıramıyor hiçbir şey seni. soluk bakışalrla deviriyorum geceyi ardından dua ediyorum. başka da birşey gelmiyor elllerimden....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta