Bir Salkım Hüzün Şiiri - Mehmet Osmanoğlu

Ah bir gece volkan gibi yanmıştı ya bahtım
tüm renkleri bağrında tutan kanlı siyahtım

bir zemheri mevsim idi bahçemdeki yazlar
sahilleri sarmışken o ürkek yakamozlar

gövdemdeki yüklerle yanaştım ona birden
kalbimdeki ağrıyla kaçarken bu şehirden

sessizce yol aldım yine kah sendelesem de
gördüm yeni yalnızlığı kuşlarla tepemde

binbir gece omzumda başımdan bile fersiz
çığlıkları solgun ve de göller gibi sessiz

yıldızları sönmüş diye onsuz bu semâdan
yağmur bile yağmam dedi bir ebr-i sehâdan

bildim yine kervânına, daldım da geciktim
vîsâline ersem diye bir bilse ne çektim
ben öyle büyük öyle derin aşk yarasıyla
kim derdi ki bir gün bile gün görmeyecektim

yâd eylecekler beni bir ince niyazla
aşkın acı zehriyle dolan yaslı yürekler
göğsümdeki salkımla duran hüznü görünce
birden bire hicran ile ölmüş diyecekler.