bir zalimin aşkı zulmedir nefretle
büyütür içindeki nefreti de o zulumle
ve taş olur kalbi
atsa da atmaz artık
düşse bile güneşe inatla
ona her yer karanlık
bir zalimin aşkı...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzel şiir. tebrik ederim.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta