Tüm ağırlığıyla üzerime çullanan gecede,
çoktan kaybolmuştu,
gözlerime çöken tavan üzerimden,
karanlık gölgeler duvarlar kaybolmuştu, gözlerimden,
birden uyandım,
televizyona baka, baka uyuyabildiğim geceden,
önce birinin, ayak seslerini,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta