Masamı paylaşırken bir gurbet akşamımda,
Bir resimlik gülüşün yeter de, artar bile.
Hayalin canlanırken pencere’min camında,
Gönlüme bir çöküşün yeter de, artar bile.
Seninle şekillenir, sevincimde, tasam da,
Ben seninle mutluyum, gülsem de, ağlasam da..
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta