Hâla bir boşluğu tarıyor eski bir resimde gözlerin
Bütün yitmiş vakitleri
Kendi boşluğumun saçlarını tel tel
Hiç yitmemiş gibi ben...
Orada bakışın uzak bir dağ kuytusu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Çok defa sayfanıza uğradığım halde şiirleriniz karşısında ,asla ;cimrilik değil ,yorum fakîri kalıyorum.Aff oluna...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta