Bir Perşembe akşamı ıslanıyorum Konya’da…
Bulutlar gözyaşlarıyla dokunuyor omzuma…
Bir Yeşil Kubbe altında ediliyor dualar,
Bir Yeşil Kubbe ki; adı Mevlânâ…
Bir Perşembe akşamı ıslanıyorum Konya’da…
Zafer Caddesi'nde kalabalık…
Şemsiyeler dışa dönmüş…
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta