Bir noktaydık. Şiiri - Hasan Muslu 2

Bir noktaydık,
Adı konmamış bir hiçlikte.
Sonra bir ses geçti zamandan,
Işık yürüdü karanlığın içinden.
Evren açıldı bir sır gibi,
Ne kapısı vardı ne kilidi.
Yıldızlar savruldu boşluğa,
Her biri sessiz bir dua.
Bir galaksi döndü durdu,
Milyar yıl sabırla sustu.
İçinde milyarlarca güneş,
Her biri “varım” dedi ateş ateş.
Ve biz…
Bir yıldızın çevresinde dönen
Toz kadar bir taşın üstünde,
Adını “Dünya” koyduk yalnızlığın.
Aramızda mesafe değil,
Uçurum var yıldızlarla.
Işık bile yıllarca yorulur
Komşu güneşe varana kadar.
Evren büyük değil dostum,
Akıl almaz kadar derin.
Boşluk dediğin şey bile
Sayısız ihtimalle dolu, zengin.
Gördüğümüz sadece perde,
Arkasında ne var bilmiyoruz.
Belki bin evren daha saklı,
Belki de tek bir hikâyeyiz koskoca sonsuzda.
İnsan küçücük,
Ama sorusu büyük:
“Bunca varlık içinde
Ben neden buradayım?”
Belki cevap yıldızda değil,
Ne galakside ne boşlukta.
Belki cevap kalpte gizli,
Bakan gözde, düşünen akılda.
Çünkü evren ne kadar büyükse,
İnsanın hayreti de o kadar derin.
Bir noktayız evrende evet,
Ama evreni düşünen bir noktayız, dostum.