Hayat herşeyi var ama sevgisi yok
Bulut kaplamış her yanını,gök simsiyah
Anlayamadım mavi neden böyle
İnsanların yaşadığı bu yerde
Karmaşık afat mı olacak ne
Birden demeye kalmadı taş düşüyordu
Gökyüzünden irili ufaklı
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta