Şafak sökmek üzere, kuş sesleriyle,
Heybetli dağların ardından, göz kırpmakta,
Beyaz gelinliği üzerinde, ruhuma can katan serinliğiyle,
Derin bir nefes çektim huzur veren kokundan,
Yine hasret mi düştü gönlüme, seni görünce,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta