Sanki saçların ay ışığında yıkanmış,
Gözlerindeki yıldızlar semada karşılaşmış gibi.
Ben Mekke'den Medine'ye hicret eden bir muhacir,
Sen kardeşini kentin sınırında bekleyen ensarsın farzet ki.
Aynı Allah'a inandığımızdan bihaber kaç mevsim seyre çıktı şu ay ve şu sayısız yıldızlar.
Biz karanlıkları ne zaman duvara çivileyip aydınlığın yüreğimizden, ancak ve ancak yüreğimizden, yeryüzüne doğabileceğini kabul edeceğiz?
Ben muhacir, sen ensar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta