Yedi veren güllerle çevriliymiş bahçesi,
rengarenk değil, kırmızıymış hepsi...
Yaz, demez, kış demez, dört mevsim açarmış,
birbiri ardına goncalar...
Kırmızıların tam ortasında, yalnızca bir sarı gonca...
O da sene de yalnız bir kez açarmış...
Bahçenin sahibi, ne zaman görüneceği belli olmayan,
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta