Bir Lokma Ekmeğe
bir lokma ekmeğe emeği satın alıp, işlediler toprağı
toprakları değildi kuytu karanlıklardan gelmişlerdi
gözler körerdi, kulaklar duymaz oldu yurdunda
dilleri heybede taşınırdı açlığa karşı elleri
bir lokma ekmeğe dilinden, kimliğinden olurdu
yutkunurdu alınterini açlık işlenirdi yıllar boyu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta