Bir kuyu Şiiri - Samira Samiraninsiiri

Bir kuyu taşıyorum içimde,
Yusuf’un sabrına benzeyen derinlikte.
Kardeş sesleri hâlâ yankılanıyor bazı geceler
ve insan bazen
en ağır ihaneti
kendi kanından öğreniyor.

Sonra bir ateş büyüyor içimde,
İbrahim’in karşısında dimdik durduğu o ateş gibi.
Dünya, putlarını omzuma yüklüyor her gün
ve ben
hakikati koruyabilmek için
bir ömür yanmayı göze alıyorum.

Bir nehir geçiyor ruhumdan,
Mûsâ’nın asasından ayrılan denizler misali.
Çünkü bazı mucizeler
tam da insanın çıkmaz sandığı yerde başlıyor.
Ve bazı Firavunlar
saraylarda değil,
insanın korkularında yaşıyor.

Ben bazen
Eyyûb’un sabrına sığınıyorum.
Yara dediğin şeyin
bedende değil,
ruhta açıldığını öğreniyorum sonra.

Yakub’un gözleri düşüyor gecelerime.
Bir hasretin
insanı nasıl içten içe kör ettiğini
ondan öğreniyorum.

Yûnus’un karanlığı uğruyor sonra içime.
İnsan bazen
kendi sustuğu denizde kayboluyormuş meğer.
Ve en büyük fırtına
dışarıda değil,
kalbin içinde kopuyormuş.

Meryem’in sessizliği geçiyor önümden.
Bazı insanlar
kendini anlatamaz.
Çünkü hakikatin dili
çoğu zaman kelimelerden daha ağırdır.

Ve Nûh’un gemisi gibi
bir şey taşıyorum içimde yıllardır:
inanılmayan bir umut.

Herkes tufanı küçümsüyor
ama ben biliyorum;
insan bazen
kendi çağının yalnız peygamberi gibi hissediyor kendini.

Her insan
bir Yusuf kuyusundan geçiyor ömründe.
Bir İbrahim ateşinden,
bir Mûsâ korkusundan,
bir Yûnus karanlığından…

Ve herkesin içinde
bir gün mutlaka
Allah’a açılan sessiz bir secde büyüyor.