Köhne geçmişimi bıraktım kaldırımlara.
Akbaba nidalarıyla beni bekleyen
Bütün darağaçlarını öldürdüm avuçlarımda.
Düşürdüm ayaklarımdan
Beni düşürmeye çalışan uçurumları.
Kimliksizliğimi intihar ettim
Munis bir sokağın aydınlığında
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta