Ne zaman aynadaki yüze baksam,
bilmiyorum hangi yüz bana bakıyor;
bilmiyorum hangi yaşlı yüz sessizce
ve bezgin bir öfkeyle kendi imgesini arıyor.
Karanlığımda yavaşça görünmeyen çizgilerimi
araştırıyorum ellerimle. Bir kıvılcımın ışığı
sızıyor içime. Saçlarını tanıyorum,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Enfes bir şiir
Yazdığım şiiri okuduğun için teşekkür ederim, belki sizler kadar olmasa da yazmaya çalışıyorum, yeni nesillerin şiir yazma yeteneklerini de beğenerek okuyorum saygılarımla. Ayrıca Tiyatro çalışmalarında başarılar dilerim
Aynalarımız olmasaydı gözlerimizin bir değeri nasıl olurdu acaba?
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta