"Bir kıvılcım yeter bazen, gecenin koynuna saklanmış karanlığı darmadağın etmeye; ışık bir çırpıda dağıtır ne varsa gizlenmiş gölgelerde. Ve umut... o da en umutsuz anların eşiğinde, sessizce doğar kalbin en kuytusundan; karanlığın hüküm sürdüğü yerde bile, bir yıldız gibi inatla parlar."
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta