Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sizin bu pozitif,umut umut kokan kelimelerinizi ve şiirlerinizi çok seviyorum işte...İnsana her daim umut aşılayan dizeleriniz var...İnsan şiirlerinizi okuyunca, kaygılarını, karamsarlıklarını anlık da olsa bir kenara bırakıyor,yaşama daha bir dört elle sarılmak istiyor...Umut dolu yüreğinize ve mısralarınıza selam olsun sevgili dost...hep şiirle, hep sevgiyle...
sevilmedik öyle sevdalar var ki..keşkelere ağlama zamanı değil..harika yazıyorsunuz hocam.
bir kıvılcım yeter şiirinizde çok hoşuma giitti bravo bune güzel anlatım yüreginize saglık büyük büyük büyük başarılar sizinle olsun kutlarım selamlar
Hadi,yeniden başla!
Görülmedik o kadar yer,
sevilmedik öyle sevdalar var ki...
Keşkelere ağlama zamanı değil.! !
insana haydi bugün başla artık diye düşündürüyor, seni dinlemek gerekiyor arkadaşım... sevgiler
eveeeet...artık ağlamayacağım...şiiriniz sayesinde..:))
şiiriniz umutsuzlara umut aslında
'...en koyu yalnızlıklarda bile umut hep vardır..'dizelerinizi hatırladım.
şiirinizle umutsuzları, umuda bir yolculuğa davet ediyorsunuz aslında
yaşamın güzelliklerini görmelerine ışık oluyorsunuz.
kutlarım
ne kadar doğru...'keşkelere ağlama zamanı değil'..kaleminizde renkleriniz solmasın...saygılarımla...
Yitişlerine ulaşmaya ramak var,
Pişmanlıkların ayak bağı olmasın!
Hayat akıyor,gözyaşların neden aksın!
Selamla heyecanlarını,
içindeki çocuğa kıyma,
Hadi,yeniden başla!
Görülmedik o kadar yer,
sevilmedik öyle sevdalar var ki...
Keşkelere ağlama zamanı değil.! !
İbrahim Eroğlu
Şiirrinizi beğenip şiir listesine aldm. Tebrikler
Yitişlerine ulaşmaya ramak var,
Pişmanlıkların ayak bağı olmasın!
Hayat akıyor,gözyaşların neden aksın!
Selamla heyecanlarını,
içindeki çocuğa kıyma,
Hadi,yeniden başla!
Görülmedik o kadar yer,
sevilmedik öyle sevdalar var ki...
Keşkelere ağlama zamanı değil.! !
ne güzel şiir, virgül at yaşadıklarına, yaşayacaklarına geri dön.
Tebrikler,
Sarıl sımsıkı yarınlara,
Baharda çiçeklerin ilk açışını düşün,
Nesevimlidir kuşlar!
Göl kenarında karpuz ekmek,
Uzan çimlere,
Kapat gözlerini,
Vakit ikindi ve serin,
Katışıksız düşlere dal!
Bir kıvılcım yeter.!
ne güzel dizeler yüreğin kıvılcımsız kalmasın
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta