Büyük Tandırda Anamgil ekmek ediyorlardı. Yufka ekmek. 4-5 kadın.
Ben varım, ağabeyim Burhan var, büyük amcamın oğlu Osman var. Satı Ablamın eşi. Bizler için yapılan bazlamayı ayran eşliğinde afiyetle yiyoruz.
Ali Eniştem geldi. Halamın kocası. Ali Keklik, Zabın Ali veya İzzet’in Ali derlerdi. Çok şakacı biriydi. Ne de olsa tek halamızın kocasıydı. Hepimiz Onu çok severdik. İnsanlığıyla sevdirirdi kendini. Teklifsiz girer çıkardı evlerimize.
Anamgile “Kolay gelsin, bereketli olsun” u çekince “Ali bazlama yapalım da ye” teklifinde bulundular.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta