Bir Kargadan Ders Aldım Şiiri - Erdal Ba ...

Bu sabah yine kuş sesleri ile uyandım.
Gökyüzüne baktım.
Bir karga sürüsü gördüm,bizim tarlaya kondular.
Koştum...
Tarlaya vardım;
Dün attığımız buğdayı yiyorlar.
Yediğiniz buğday benim,kul hakkıdır dedim.
Biri cevap verdi,
Biz yukarıdan bakınca “miri” gibi göründü.
Diğeri;
Bu tane ile de olsa ateşten koru kendini ...
Tebessüm ettim.
Uçup gittiler...
…Sonra rüzgârın yönü değişti,toprak hafifçe kokusunu saldı,
sanki “üzulme” der gibi.
Güneş de o sırada yüzünü gösterdi.
“Kimini kurt yer kimini kuş yer”,
“kalanı da toprağın gönlü bilir.”
Elimi toprağa soktum,nemini hissettim, sabrını, sessizliğini…
Bir dua gibi yayıldı içimde huzur:
Bugün eksilen değil, çoğalan bir şey vardı sanki.
Kargalar uzaklaştı,ama bıraktıkları boşlukta bir tür umut uçuyordu,
kanat sesine karışan bir ses:
“Rızkı veren, yeniden yollar.”
Yürüdüm ağır ağır,her adımda toprağın nabzını dinleyerek,
ve tebessümüm büyüdü—çünkü biliyordum:
Bazen kayıp gibi görünen şey,aslında yolun kendisidir.