Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sayın yazar gerçekten şiiriniz kara bir kalemden beslenmiş . Kaleminize ve yüreğinize sağlık . Sağlıcakla kalın
sevdası bol güzel şiiri kutlarım
Hayatın kara rengini Kara Kalemle resmeden şairin eline, yüreğine sağlık.İç karaltan kesif bir manzara olmuşsa da bu yaşamın doğasında olan şeylerdir.Toprak, tüm nobranlığıyla karalara bürünse de gökyüzünde bulunan masvavi hayallar de bir sürü muştulara gebedir kimi zaman.Tebessüm eden mavi olmazsa siyahın mağmum gözlerinde perişan oluruz çoğu zaman. 'Güne Düşen Şiir Grubu'
MAVİ YILDIZLI ŞİİRLER LİSTESİNDE KARANLIKLARA BÜRÜNMÜŞ FARKLI BİR ŞİİR.
Şiir, baştan aşağı 'kara' ile devam ediyor. Aradaki 'kapkara' pekiştirmesini de böyle düşünürsek.
Baştan aşağı karanlıklara bürünmüş duygular görüyoruz.
'Kara kışta umuduma kar yağdı' dizesindeki 'kar' kelimesinin beyaz algısını da görmezden gelirsek.
Şunu da gördük ki, bazı yerlerde 'kara kar' yağabiliyormuş. Havadaki kum fırtınaları ve tozlarla birleşen kar, kara kar olarak düşebiliyormuş.
Güne düşen şiiri ve şairini kutluyorum.
YAPILAN YORUMLARI KIZARTMAK YERİNE, HERKES ŞİİR HAKKINDAKİ 'OLUMSUZSA' OLUMSUZ DÜŞÜNCELERİNİ YAZSA DAHA İYİ OLMAZ MI?
Okuyan sadece beğenisini ifade etmiş. Birileri veya birkaçı da gelmiş 'KIZARTMIŞ'.
Böyle mi tatmin oluyorlar acaba?
Sevgi ve saygıyla...
Altay Tigin
'Güne Düşen Şiir'
MAVİ YILDIZLI ŞİİRLER LİSTESİNDE KARANLIKLARA BÜRÜNMÜŞ FARKLI BİR ŞİİR.
Şiir, baştan aşağı 'kara' ile devam ediyor. Aradaki 'kapkara' pekiştirmesini de böyle düşünürsek.
Baştan aşağı karanlıklara bürünmüş duygular görüyoruz.
'Kara kışta umuduma kar yağdı' dizesindeki 'kar' kelimesinin beyaz algısını da görmezden gelirsek.
Şunu da gördük ki, bazı yerlerde 'kara kar' yağabiliyormuş. Havadaki kum fırtınaları ve tozlarla birleşen kar, kara kar olarak düşebiliyormuş.
Güne düşen şiiri ve şairini kutluyorum.
YAPILAN YORUMLARI KIZARTMAK YERİNE, HERKES ŞİİR HAKKINDAKİ 'OLUMSUZSA' OLUMSUZ DÜŞÜNCELERİNİ YAZSA DAHA İYİ OLMAZ MI?
Okuyan sadece beğenisini ifade etmiş. Birileri veya birkaçı da gelmiş 'KIZARTMIŞ'.
Böyle mi tatmin oluyorlar acaba?
Sevgi ve saygıyla...
Altay Tigin
'Güne Düşen Şiir'
MAVİ YILDIZLI ŞİİRLER LİSTESİNDE KARANLIKLARA BÜRÜNMÜŞ FARKLI BİR ŞİİR.
Şiir, baştan aşağı 'kara' ile devam ediyor. Aradaki 'kapkara' pekiştirmesini de böyle düşünürsek.
Baştan aşağı karanlıklara bürünmüş duygular görüyoruz.
'Kara kışta umuduma kar yağdı' dizesindeki 'kar' kelimesinin beyaz algısını da görmezden gelirsek.
Şunu da gördük ki, bazı yerlerde 'kara kar' yağabiliyormuş. Havadaki kum fırtınaları ve tozlarla birleşen kar, kara kar olarak düşebiliyormuş.
Güne düşen şiiri ve şairini kutluyorum.
YAPILAN YORUMLARI KIZARTMAK YERİNE, HERKES ŞİİR HAKKINDAKİ 'OLUMSUZSA' OLUMSUZ DÜŞÜNCELERİNİ YAZSA DAHA İYİ OLMAZ MI?
Okuyan sadece beğenisini ifade etmiş. Birileri veya birkaçı da gelmiş 'KIZARTMIŞ'.
Böyle mi tatmin oluyorlar acaba?
Sevgi ve saygıyla...
'Güne Düşen Şiir'
Şiirden maksat kesinlikle hasıl olmuş.Allah içinizin aydınlığını eksiltmesin artıesın değerli şair. Tebrikler.
Çok güzel gerçekten.Kutlarım...
Cok guzel.yureginize saglik.umud bitince karanliklar dost olur elbet.
Guzel dortlukler , tam da ismine yakisir bir siir olmus , belki de okuyan insanin icini bile karartabilir desem bilmem ileri gitmis olurmuyum , tebrikler.
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta