Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından tuz bastım kanayan ağrılarıma, bir kalbin yarasından öğrendim insanın en çok sevdiği yerden sınandığını ve en derin uçurumların gözle görünmediğini.
Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından içime çöken karanlığı büyüttüm, bir kalbin yarasından anladım ki susmak bazen bağırmaktan daha ağır bir çığlıkmış göğe yükselen.
Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından çocukluğumu gömdüm ıssız avlulara, bir kalbin yarasından öğrendim dizlerim kanarken ayağa kalkmayı ve kimse görmezken içten içe ölmeyi.
Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından umut diye sardığım bezleri söktüm, bir kalbin yarasından gördüm ki insan en çok “iyiyim” derken kırılıyormuş kendi içinde.
Yorgunum, bahar geldi, silah kullanmayı öğrenmeliyim bu yaz
Kitaplar birikiyor, saçlarım uzuyor, her yerde gümbür gümbür bir telâş
Gencim daha, dünyayı görmek istiyorum, öpüşmek ne güzel,
düşünmek ne güzel, bir gün mutlaka yeneceğiz!
Bir gün mutlaka yeneceğiz, ey eski zaman sarrafları! Ey kaz kafalılar! Ey sadrazam!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta