Bir kalbin yarasından

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından tuz bastım kanayan ağrılarıma, bir kalbin yarasından öğrendim insanın en çok sevdiği yerden sınandığını ve en derin uçurumların gözle görünmediğini.

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından içime çöken karanlığı büyüttüm, bir kalbin yarasından anladım ki susmak bazen bağırmaktan daha ağır bir çığlıkmış göğe yükselen.

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından çocukluğumu gömdüm ıssız avlulara, bir kalbin yarasından öğrendim dizlerim kanarken ayağa kalkmayı ve kimse görmezken içten içe ölmeyi.

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından umut diye sardığım bezleri söktüm, bir kalbin yarasından gördüm ki insan en çok “iyiyim” derken kırılıyormuş kendi içinde.

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından düşürdüm yüzümdeki gülüşü, bir kalbin yarasından anladım ki merhamet, en çok yoksul yüreklerde saklanan son ekmek parçasıymış.

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından yürüdüm sokak lambalarının titrek ışığında, bir kalbin yarasından öğrendim ki karanlık dışarıda değil insanın terk edilmiş yanındaymış.

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından adalet diye sarıldığım hayalleri bıraktım, bir kalbin yarasından gördüm ki dünya bazen yetim bir çocuğun gözyaşı kadar sahipsiz kalıyormuş.

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından affetmeyi denedim kırık ellerimle, bir kalbin yarasından öğrendim ki bağışlamak önce insanın kendi içindeki nefreti gömmesiymiş toprağa.

Geceler taş kesildi yüreğime baba, bir kalbin yarasından son kez baktım göğe ve adını fısıldadım rüzgâra, bir kalbin yarasından anladım ki insan en sonunda acısıyla büyür, gözyaşıyla arınır ve sevmeyi kaybetmediği sürece gerçekten yenilmezmiş.