Bir Kadına Rastladım 2

Bir kadına rastladım… Yalnızlığın buz tutmuş o en uçurum kenarında, Varlığıyla ruhumu ateşe veren, beni kendime getiren. O sadece bir yolcu değilmiş hayatımda, O benim asıl yolum, varacağım son durağımmış. Gözlerine mühürlendiğim o ilk saniyede, Alın yazımın onun harfleriyle yazıldığını anladım.

Bir kadına rastladım… Dudaklarından döklen her kelime, Kalbimdeki tüm boşlukları kutsal bir sessizlikle doldurdu. Onu sevmek, sadece bir duygu değil; Bir ibadet gibi, bir nefes gibi, bir mecburiyet gibi… İçimdeki karanlık sönmedi, o varken karanlık kalmadı. Çünkü o, güneşin bile kıskandığı o eşsiz aydınlığı Yüreğime, iliklerime, her bir zerreme taşıdı.

Bir kadına rastladım… Ve o an zaman durdu, dünya küçüldü, sadece biz kaldık. Şimdi her bakışımda biraz daha eriyorum onun derinliğinde. Bu bir sevda değil, bu bir yok oluş... Onun içinde kaybolurken, kendimi yeniden buluş. Söz verdim kendime ve onun kutsal varlığına; Gökyüzü yere inse, kıyamet kopsa içimizde, Ben onun kalbinin çarptığı her saniyede, O kalbin en sadık bekçisi olacağım.

Bir kadına rastladım… Ve anladım ki; ben aslında onun için yaratılmışım. Ruhumun diğer yarısı değil, ruhumun tamamıymış meğer. Şimdi adını nefesime karıştırdım, Gülüşünü ömrüme kefil ettim. Seni sevmek, bu dünyadaki tek gerçeğim, Sana ait olmak, en büyük hürriyetimdir.

Bir kadına rastladım… Ve hayatımı, kalbimi, ruhumu ellerine bıraktım. Sonsuza dek, her nefeste, her ölümde ve her doğumda; Sadece seni, hep seni, deliler gibi seni... Seni seviyorum, Ötesi yok, sonu yok, senden başka yol yok.

Dünya üzerindeki tüm yollar kapansa bile, ben senin kalbine giden o patikayı asla bırakmayacağım. Sen benim hem evim hem de gökyüzümsün.