"bir Kadın Sevdiyse" Şiiri - Zeynep Koçar

"BİR KADIN SEVDİYSE"
Bir kadın sevdiyse sessizliği öğrenir önce,
Kalabalıklar ortasında bile yalnız susmayı
Gözlerini kaçırır bazen çünkü bakarsa,
İçindeki fırtınayı saklamaz

Bir kadın sevdiyse zamana inanmaz artık
Takvimler düşmandır ona
Bir gün geçer,bir ömür eksilir
Saatler onun için ya çok geçtir

Ya da asla gelmeyecek kadar erkendir
Bir kadın sevdiyse gururunu kapının önünde bırakır
Ama onurunu asla
Affeder evet, çok affeder
Ama unutmak başka bir şeydir onu beceremez

Bir kadın sevdiyse
Küçük şeylerden büyük acılar çıkarır
Bir mesajdan umut,bir suskunluktan cehennem kurar
“İyiyim.” der mesela ama o kelimenin içinde,
Bin parçaya bölünmüş bir kalp taşır

Bir kadın sevdiyse bekler
Kimsenin anlamadığı kadar bekler
Sevdiği adamın yarasını kendi canından sarar
Kırılır, incinir, yine de omuz olur
Çünkü onun sevgisi yarım değil, tamdır

Bir kadın sevdiyse gitmeyi de bilir aslında
Ama kalbi izin vermez
Kalmak onu öldürür ,gitmek mezar olur
İki ateş arasında kendini yakar da sevdiğini üşütmez

Bir kadın sevdiyse,
Bir daha eskisi gibi olmaz
Ne gülerken aynıdır, ne severken
Bir parçasını bırakır sevdiği adamın kalbinde
Ve dönüp arkasına bakmadan gider

Ve bir kadın sevdiyse
O sevda hiçbir zaman bitmez
Ya kalpte yara olur
Ya ömürde iz
Ama asla sıradan bir hikâye olmaz

02.02.2026