Oysa ki herkesin sıratı kendi kalbinden geçermiş.. şimdi kalbinin derinlikleri yangın, yüreği mahşer yeri bir ben..
Tanrının divanında sana sahip çıkamamanın cezasıyla sırattan geçmeye Mahkum edilmiş bir ben..El pençe yalvarıyorum şimdi tanrıya o divanda yüzünü göstermeden o sırattan düşürmesin diye.
Oysa Alacaklı olan bendim belki de, hesap sorması gereken.
Doyamadan almıştı seni benden. Yine de isyankar bir günahkarın günahı gibi boynuma vurulmuştu sensizlik.
Sol elime verilmiş gülüşlerinin saklı olduğu kitap ve ben o sırat’tan düşmeye mahkum edilmiştim.. Şimdi kalbimin derinliklerindeki o yangında kavrulurken çığlıklarımı duyuyorsan eğer senden tek isteğim var beni sakın unutma..unutup da bedenimi kuşatan bu yangını azdırma…
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta