Arnavut taşlı bir sokak,
Sanki çengi gibi fettan,kıvrak…
Bir yoğurtçu geçiyor,heybetli,
Hayatından memnun ve neşeli…
Dede yürüyor,bastonlu eli,
Yeleğinde köstekli saati…
Haylaz çocuklar,başları kabak,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta