Bir İstanbul Hikayesi Şiiri - Hamit Atay

BİR İSTANBUL HİKÂYESİ
Bir zamanlar martılarla yarışırdım,
Kız Kulesi’ne dalar düşlerimden,
Galata’nın gölgesinde hayaller kurardım,
Şehrin sesini, kalbimin çırpınışından dinlerdim.
Üsküdar’da akşam ezanına yetişirdim,
Kadıköy sokaklarında kaybolurdum,
Bir simitçiden aldığım sıcak ekmekle
Boğaz’ın rüzgârına selam çakardım.
Ey İstanbul, senin sokakların roman,
Her köşende bir giz, bir yara, bir sevdâ,
Eyüp’te dua, Taksim’de isyan,
Fenerbahçe sahilinde umutla yürüyen çocuklar var hâlâ.
Karaköy’de denize vuran ay ışığı,
Beyoğlu’nda sarhoş şairlerin kalemi,
Balat’ın taş duvarlarında asılı eski bir fotoğraf,
Suriçi’nde susmuş bir ney sesi…
Bir hikâyen var senin, kimseye benzemez,
Her gün yeniden yazılır,
Kimi gözyaşıyla, kimi kahkahayla,
Ama asla bitmez…
Ben garip bir yolcuyum işte,
Senin sokaklarında düşler biriktiren,
Her semtinde bir şiir bırakan,
Her ayrılışta sana dönmek isteyen…
Ey İstanbul, sen benim ilk aşkımsın,
Ve son vedâm olacaksın belki de,
Çünkü gidenler bile unutmaz seni,
Kalanlar ise seninle yanar sessizce.
Hamit Atay