Bir İnsan Mümkündür

Dur sana hikâyenin tamamını anlatayım
O metal çıkrık ilk pamuğa değdiğinde saçılan
Endişelerin toplamıdır şıvgın
Buharı adam edip demire vurduran
Sahrap gidişlerin korkutan sesi işitildiğinde
Taze dalları devirip yol açan habire
İşte odur cesetleri kabrinde titreten

Size medeniyet getiriyoruz dediklerinde
Anla ki yüz bin ölü yüz milyon üç yüz
Prangalı deniz yolcuları istiflenmiş alelusul
Üç güne bir tayın suya tirit bayat ekmek
Arpa kurusu dudakları ıslatmaya bol irin
Demir ökçeli kırmızı ceketli sarı tenli
Uzak denizlerden gelmiş ölümdür dedikleri

Misyon şefleri var siyah cübbeli beyaz yüzlü
Her katliamın ardından gelir onlar su verirler
İncilleri var tespihleri var duaları var haçları
Bilmediğimiz dilde bakışları var görseniz
İçiniz titrer merhametin ağırlığından
Uzatsak elimizi korkarlar renginden oysa
Biliriz akşamları garnizonda kadeh tokuştururlar

Patlatıyorlar dağlarımızı nehirlerin önünü kesiyorlar
Hayvanları öldürüp içini dolduruyorlar boynuzlarını
Satıyorlar öğütüyorlar kuvvet macunu
Yakıyorlar yıkıyorlar topluyorlar yüksek kuleler
Eğlencesine aslanlara yem ediyorlar beşikteki
İsa sevgidir diyorlar anlamıyoruz sevgi nedir
Kanlı bedenlerimizi nehre sokup vaftiz ediyorlar

Ellerinde kırbaçları var anlamıyoruz kırbaç neden
Elektrik diyorlar aydınlık diyorlar gökte dolunay
Müzik diyorlar bağıran teneke kutu uzaklardan
İşitemiyoruz gölün sesini ormanın savanın
Patlayan boruları var yürüyen çarkları çirkin
İsa sevgidir diyorlar çocuklarımızı sırayla gemiye
Öldükçe ardımızdan tütsü yakıp dua ediyorlar