Bir ihtimal üzerine Şiiri - Suleyman Zorman

Aklımdasın:
Yüksek sesle değil,
Gecenin —kendi kendine konuştuğu— o en karanlık noktasından.
Duruyorum bir cümleyi bitirirken,
Çünkü bazı kelimeler,
Söylendiği an bozuluyor bir cam eşya gibi.
Sen,
sustukça doğru kalansın...
​Gidiyorsun:
Yakışıyor.
Ama kalman —nedense— hep biraz yaralayıcı.
Ben alıştım artık:
Gidenin arkasından değil,
Kalanın içindeki o geniş boşluktan bakmaya.
​Aramızda beyaz bir sayfa.
Ne yazsam eksik,
Ne yazmasam: SEN!
​Kalem durur,
Kalp—
tık tık tık—
devam eder.
​Eski bir film başlıyor:
Yağmur... cam... ve ağır bir keder.
Kimse dokunmuyor,
Ama herkes kaybediyor!
Bir adam sigarasını söndürdü,
Bir kadın bakışını...
İşte böyle bitiyor büyük aşklar.
Sen: Yarım kalmış bir replik,
Ben: Işıklar sönmeden sahneye yetişmeye çalışan o adam!
Adı konmasa da,
Anlatılamasa da,
Bu yaşamak sancısı, bu sevda bizimdir!