Bir ihtilâl oldu gönlüm

Bölüm I – Yalnızlık ve Kapanış

Şimdi güneş doğup açmaz, kuşlar uçmaz,
Sevdalıları kalmaz; düşmüşüm bir dara.
Yolum yok, sokaklar kalkmaz,
Sesim sesine ulaşmaz.
Gidecek yerim yok.
Sokaklarım boş, caddeler kapatılmış,
Bir ihtilâl olmuş gönlüm, her yanım sarsılmış.
Güneş doğup açmaz, şafağı atmaz;
Ölümdür bu, kaçan olmaz.
Direne bilmek, geçenin koynunda…

Bölüm II – Aşk ve Masal

Bir ben varım, bir sen;
Aşk anlatırken bizi, masal masal.
Gök yüzü kan ağlarken, bulutlar kıskançlığından,
Sevdalılar yaramaz bir çocuk gibi gülüşürken.
Gurbette de çıktım, sokaklarında yattım,
Akşamı bir direnç bilip insanlara karıştım.
Dostlarla güldüm, çocuklarla ağlaştım.
Gel bak halime, gidecek yerim yok;
Dayanacak gücüm kalmadı.
Ömür bu işte, ah böyle de, ha şöyle de geçer,
Sevdadır bu, kâh böyle de geçer, kâh öyle de.
Şimdi gel, görüş kalbimle, anla beni, gör beni;
Vurgunluğumu, çaresizliğimi, yorgunluğumu, derbederliğimi…

Bölüm III – Yüreğin Paylaşımı

Ben bölmüşken yüreğimi,
Bir parçasını halkıma, bir parçasını sana verdim.
Aldı halkım benim parçamı, taşıdı onurunda.
Ben taşıdım halkımı omuzumda.
Şimdi gecenin koynundayım, ölüm gözler yolumu,
Tüfek çekmiş bekler önümde.
Suskunum, durgunum; yokum sanki bu şehirde.
Olsam ne fark eder ki; yanı başımdasın, dokunamam, koynuna yatıp ağlayamam…
Oysa bir seni severdim,
Bir annemi, bir bacımı, bir gardaşımı
bir seni severdim.
Bir yarını, bir dünü, bu günü, akşamı, gündüzü…
Bir seni severdim, bir severdim.
Bugün severdim, yarın severdim, dün severdim.
Durur düşünürdüm, seni düşünmemi severdim.
Söylesene, bitti mi masalar artık?
Çocukluğum bitti mi, ağlasam da körpe sokaklarda, yalnız dolaşsam da gecede?

Bölüm IV – İçsel Yüzleşme ve Acı

Baykuş tünemiş gönül bahçeme,
Söylesene, beni bu hale kim koydu?
Olmaz deme, olurlar. Bitmez deme, tükenmez.
Şimdi ben varım, bir sen varsın;
Masada biraz içkimiz, biraz mezemiz, biraz kırıklarımız.
Gitme şimdi, ne olur.
Nasıl anlatırım onlara, senin yokluğunu?
Nasıl anlatırım o güleç çocuklara hasreti?
Nasıl anlatırım duvarlara, seni sevdiğimi?
İşte gece bitti.
Burada güneş doğup açmıyor, şafağı söküp atmıyor.
Kimsesiz kalmışım, gören dönüp ağlamıyor.
Ey cananım, canıma can katan,
Can Ahmet’im, düşmüşüm bu derde.
Ey sevdiğim, gel bir eylem yap kalbimde;
Bitsin bu küskünlüğümüz, bitsin bu hasretimiz.

Bölüm V - Geçmiş

Dün akşam bir tarafa çocukluğumu,
Bir tarafa kendimi koydum.
Konuşmadık saatlerce, utandım bir soru sordum:
“Ne oldu bize?”
Döndü arkasını, sigarasını sardı, yaktı, ağladı.
Dayanamam biri ağladığında; o ağlayınca ben de ağladım.
Saatlerce birbirimizin gözyaşını izledik.
O an gece yükselirken döndü bana:
“Biz,” dedi, “bizi bu hayatta yaralayan yine bizik.”
O an anladım:
Beni bu hayatta yarım bırakan şey babam değil, bendim.

Bölüm IV – Pişmanlık ve Kabulleniş

Nice gemiler yaktım ben, nice sevdaları yarıda bıraktım,
Nice aşkları kalbinden bıçakladım.
Bu gönlümü yalnız sana adadım.
Bakma şimdi
Patavatsızlığıma, hal bilmezliğime…
Oysa ne şeyler saklanır yüreğimde!
Ne sevdalar, ne sürgünler, ne aşklar…
Sırrını saklarım yüreğimde.
Akşam tekrar döndü çocukluğum, daha yorgun.
Baktım gönül terazimde tartım bir çare bulamadım;
Ağladım, o da ağladı, ben de ağladım.

Bölüm VII – Son Çağrı ve Final

Şimdi gecenin en mukaddes yerindeyim,
Şimdi gecenin en can alıcı yerindeyim.
Cümbüşlerden uzağım, ne düğünleri severim, ne cenazeleri,
Hiçbir cenazede ağlayamam, ölüye omuz olmam.
Gel kapıma, beraberinde ay getir,
İçeri girmeden bırak yükünü.
Eğer geldiysen, bak yorgunluğuma.
Viraneyim, üşüyorum.
Hadi ısıt beni, al koynuna, baş bağrına,
Aşkın ile yaşat beni.
İşte gece bitti.
Güneş doğmak üzere, şafak uzaktan sökerken.
Sen geldin yine aklıma.
Bu kadarmış yolun sonu.
Ey ölüm, duy beni, al artık canımı, kesene kat beni.
Kalsın sözüm sevdalılara,
Kalsın sözüm aşıklara, ozanlara, abdal’lara, ariflere.
Kalsın sözüm dağlara, taşlara, ovalara,
Savrulsun uçsuz bucaksız deryalara.
Bir kar tanesi gibi düşeyim toprağa,
Bir halk gibi karışayım buğdaya.
Masal burada bitti:
Prens öldü, prenses öldü, kötü yine kazandı.