Bir Hırka Bir Can Şiiri - Ersin İlhan

Ben bu yola
akıl ile çıkmadım,
akıl kapıda kaldı,
içeri gönül girdi.

Bir hırkam var,
yamalı yerinden tanınırım;
ne mal sordum bu dünyadan
ne adımı büyüttüm.

Bir lokma yedim,
bin şükür ettim,
çok isteyeni gördüm
az doyan olmadı.

Yol dedikleri
ayakla yürünmez,
nefsin dizini kırmadan
menzile varılmaz.

Bir taş incitti ayağımı,
dönüp kızmadım;
belki Hak gönderdi
beni uyandırmaya.

Bana “hiç oldun mu?” diye sordular,
dedim:
hiç olmasam
nasıl dolardım?

Dost,
uzakta aranan değildir,
kalbi kırık olanın
yanında durandır.

Gece uzun sanılır,
ama sabır uzundur;
seher,
bekleyenin yüzüne doğar.

Bir gün bu beden
toprağa eğilince,
anlarlar:
ben ölmedim,
yükten indim.