Bir Hayat Meselesi

Sabır dediler bana,
dişlerini sık, sus, bekle.
Sanki zaman herkese eşit akıyormuş gibi,
sanki beklemek herkes için aynı yükmüş gibi.
Oysa bazı sabırlar yastıkta dinlenir,
bazıları taşın üstünde diz çöker.

İnançla yürüdüm çoğu zaman,
ayağımın altı boşken bile.
Kimi inancını cebinde taşırdı,
bozdurur, yoluna devam ederdi.
Benimki kalbimdeydi,
düştükçe ağırlaştı.

Çaba…
En çok da onunla tanışığım.
Sabahın köründe başlayan,
gece yarısına kadar süren bir tanışıklık bu.
Kimileri için çaba bir seçenekti,
benim için mecburiyet.
Çalıştım, didindim,
“Az kaldı” dedim her defasında
ama az, hep biraz daha az kaldı.

Rekabet dediler sonra,
aynı çizgide koşuyoruz sandık.
Meğer kimimizin ayakkabısı yokmuş,
kimimiz startta öne alınmış.
Bazıları hızından kazandı,
bazıları soyadından.

Torpil sessiz bir kelime,
yüksek sesle söylenmez.
Fısıltıyla dolaşır koridorlarda,
kapıları anahtarsız açar.
Emek bekler dışarıda,
terli alnıyla, çatlamış elleriyle.
“Bir gün” der ona,
ama o gün hep başkasının takvimindedir.

Zor yaşamlar var,
omuzlarına erken yaşta yük bindirilen.
Çocukluğu kısa,
umutları dikkatli yaşayanlar.
Bir de kolay yaşamlar var,
hayata yumuşak bir yataktan uyanan.
Düşse bile kanamaz bazıları,
çünkü zemin hep halıdır.

Emek…
En çok onun canı yanar.
Sessizdir, gösteriş sevmez.
Karşılığını alamadığında bile
işini yarım bırakmaz.
Ama herkes emekten bahseder,
onu gerçekten tanıyan azdır.

Fakirlik yalnızca parasızlık değil,
seçeneksizliktir çoğu zaman.
Bir yolu seçmek zorunda kalmaktır,
çünkü diğerleri çok pahalıdır.
Zenginlikse bazen şanstır,
bazen miras,
bazen de hiç sorulmayan bir sorunun cevabı.

Ben bütün bunların ortasında durdum.
Ne tamamen umutsuz,
ne de körü körüne umutlu.
Sabırla sınandım,
inançla tutundum,
çabayla ayakta kaldım.
Haksızlığı gördüm,
ama kendimden vazgeçmedim.

Belki geç kaldım,
belki yoruldum,
ama şunu öğrendim:
Herkes aynı hayata başlamaz
ve herkes aynı yerden varmaz sona.
Ama insan,
kendine ihanet etmediği sürece
kaybetmiş sayılmaz.