Az kalsın gırtlaklıyordu kalbimi
Lekesiz elleri sanki!
Gazeller dinletecekmiş...
Peki ya bu direnme niye!
Martılar bile bir simite tav olmuyor mu...
Güçleşen anlam kalabalığından arın
Arın yüreğim!
Senin bedenin başka ruhlara gebe
Artık kabuleyle...
Bir hamlede can çıkarsa şanslısın diyorlar!
Seni belli ki melek sanıyorlar!
Ve ben iç sesimle sevişirken yalnız sayılıyorsam,
Ve ben kendimi cehenneme bile yakıştırıyorsam!
Sen de!
Kendini yargıla
Tanrıya bir iyilik yap...
Sevgi dağarcığın gelişmeden,
Bil ki darağacın kimseyi iplemez...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta