28 Ağustos 2008 İstanbul
Bir ışık arıyorum karanlığın ellerinden
Gözlerinin yamacında kayboluyor gecelerim
Sensiz geçen umutsuz düşüncelerden
Dal gibi kırılmış bakıyor artık gözlerim
Ruhun çok bunalırsa bu karanlıklardan
Yüzünü güneşe çevir ve bana sığın
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta