Bilmiyorum, belki seneler sonra ama mutlaka birgün bir yerde bulurum seni...
Nasıl ki seni çok seviyorsam, nasıl ki aşkın tam kalbimin üstüne kazılıysa, inan bir gün bulurum seni...
Sana ne bir demet gül, ne de sevdiğin çiçekler getiririm.
Sana yüreğimde büyüttüğüm ve karanlık gecelerde isminle ortalığı aydınlattığım, yalnızların şiirlerinden, hasretinden kederinen, sonbaharda eylülden ve tüm kuşları havalandıran yüreğinden, bakışımla gelirim.
Gözlerimde onca yılı sensiz geçen onca yılı görürsün, ve hüznüm dağlarını erittiğini görürsün aşkınla... ki yıldızlara ve aya her baktığında onların ışığı hiç kalır yanında...
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




bu mensur bir eser sanırım...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta