Belki açar bir gün çorakta bir gül,
Surat etme ona o zaman bir gül.
Belki o ilk güldür belki de son gül
Noktaya varmadan koy önce virgül.
Bir gülmen yetecek belki bir güle,
Toprak çorak saksı belki dar güle,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Gül gibi öğütlerin anlatımını zevkle okudum.Saygılarımla.
Bir gülmen yetecek belki bir güle,
Toprak çorak saksı belki dar güle,
Kurtar kurumadan su ver bir güle,
Hep çatma kaşların arada bir gül.
İnsan ,bazı olumsuzluklara rağmen ,arada bir de olsa ; Değer verdiği birinin ,elinden içebileceği bir yudum su ,onu hayata döndürür .Diye düşünüyorum.
Canınıza sağlık TEŞEKKÜRLER, Hamiye Alkış
bir veciz,imle bu siir,e yorum katayim degerli üstadim :)) '''bana bir gülücük veren,e bütün nesemi veririm'''(yakup icik) sizi bu güzel dörtlüklerinizden dolayi kutlarim
Hep çatma kaşların arada bir gül.' Gülümseme her insana yakışır. Tebrikler. Sevgiler
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta