Bir Görünmez El İtti Şiiri - Gülay Özdemir

Nazar

Ben nazara inanırım arkadaş,
nazar insanı mezara koyar derler
boşuna söylenmiş söz değildir bu;
kem bakış, kurşun gibi değer yüreğe.

Kem gözlerden kaçmadık mı?
Sevincimizi fısıltıyla yaşamadık mı?
Tam gülecekken içimizden
bir ürperti geçmedi mi ansızın?

Önümüzdeki yemek masasında
durduk yere bir tabak patladı.
Ne çatlak vardı ne de çarpan;
ama ses, evin içine uğursuzca dağıldı.

Elimde kaçıncı kez bardaklar kırıldı,
kaçıncı kez cam, avucumda dağıldı?
Daha sofraya oturmadan
tuz buz oldu hevesimiz.

Kazalardan kaçıncı kez döndük,
uçurum kenarından sıyrıldık?
Bir görünmez el itti sanki,
son anda geri çektik adımımızı.

Bir çocuğun ateşi sebepsiz yükselir,
bir annenin içi daralır durduk yere.
Tam “oh” demişken insan,
bir gölge düşer eşiğine.

Ben nazara inanırım arkadaş;
her parlayan şeye dikilen
o kıskanç bakışın
iz bıraktığını bilirim.
Onun için sevincimi saklarım biraz,
duamı eksik etmem dilimden.

Her nimetin ardından
“Maşallah” der, şükrederim.
Çünkü bilirim
göz vardır değen,
söz vardır delen,
bir de kader vardır
hepsinin üstünde duran.

Ben nazara inanırım arkadaş;
ama en çok da
koruyan Rabb’e inanırım.
27.02.2026
~ Gülay Özdemir ~