Bir Gönül Ki Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

I
Bir gönül ki kapısında kilit erdi,
Çalan olmaz, gecelerce beklerdi hep erdi,
Her geçen yolcuya açılırdı derdi,
Lâkin sevgi bu eşiğe uğramaz, kaderdi.

II
Kalbi bir sonbahar idi, yaprak yaprak,
Güneş görse de ısıtmazdı ancak,
Bir söz isterdi merhem olacak,
Söz gelmeyince susmak yerdi.

III
Sevilememek bir gölge gibi peşimdeydi,
Kalabalıkta bile ruhum tek başına idi,
Ben sevdim, taşlar bile anladı belki,
İnsan anlamadı, asıl kederdi.