Bir Gönlün Ardından Şiiri - İbrahim Orhan

Bir sükût düştü aramıza, vakti mi geldi bilinmez,
Ne söz bitti, ne gönül ama yol ayrı, yön bilinmez.
Bir selam gibi başlamıştı, kaderin ince ipinde,
Şimdi ne ses var o yanda, ne haber var dilinde.

Bir dost, belki de fazlasıydı, kim bilir?
İki gönül, gurbette, aynı rüzgârla dirilir.
Bir gün gelir, belki o da anlar bu hâli,
Gönülden gelen, buruk, iç yakan sessizliği.

Ne bir veda, ne de bir suçlu var bu hikâyede,
Sadece suskunluk, eksilen bir "merhaba" cümlede.
Ben yine dua ederim, adı geçmeden dudakta
Çünkü bazı insanlar kalır, yokluklarıyla hayatta.

Bir iz kalır ardından, ne silinir ne de solar,
Zaman geçer, insan susar ama kalp hep duyar.
Bir tebessüm, bir anı, hatırada durulur,
Bazı sessiz anlar bir veda gibi duyulur.

Bir dua düşer kalbimden, geceye gizlenerek,
Rüzgâr alır, taşır sözü, sessizce, izlenerek.
Her gönül bulsun huzuru, sabırla, bekleyerek,
Rindâne Kelâmî der: "İnsan bekler her hâli hayırla, isteyerek."