Bir gece yarısı Şiiri - Murat Kaplan 2

Vakit gece yarısını çoktan geçti, söndü lambalar, Sokaklar bile kendi sessizliğine çekildi.
Bir ben kaldım karanlığın ortasında,
Bir de içimde bitmek bilmeyen o ince sızı... Aydınlıktan kaçan gölgeler gibiydik seninle.
Aynı gökyüzü altında, ama farklı uçurumlara meyilli. Bir bakışın vardı hani, tüm dertleri bir kenara iten o sessiz yeminli...
Şimdi kalemim kağıda küs, mürekkep ise geceye teslim.
Aşk dediğin o koca dev, sadece birkaç mısraya sığacak kadar yetim.
Ne güneşin doğuşu teselli artık, ne de yıldızların o uzak feri...
Zaten aşk, kendi karanlığında kaybolanın, güneşe bir daha hiç dönemeyişiymiş meğer.