Gecenin dördünde,sabaha karşı.
Camdan şehri seyrediyorum.
Tül perdelerden sızan karanlık dostları,
Kimsecikler göstermiyor sokaklarda.
Bir kaç kişi hızla ilerlemekte ve kaybolmakta.
Belkide ibadet kapılarını açacaklar.
Apartmanlarda ışıklar çokca,
Ben bu gurbet ile düştüm düşeli,
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,
Devamını Oku
Her gün biraz daha süzülmekteyim.
Her gece, içinde mermer döşeli,
Bir soğuk yatakta büzülmekteyim.
Böylece bir lâhza kaldığım zaman,
Geceyi koynuma aldığım zaman,




aynı dil, aynı yüreği taşıyıp aynı acıları çekmek .tebrikler.Murat Yakıcı
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta