Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Kırkikindiler ‘deki sağanak misali,
Hüzün ikliminde kalmış gibiyim.
çok anlamlı bir hüzün şiiri hele final çok güzelll...dillerine sağlık abim benim...
bizi de hüzün iklimin saldın ağabey.. tebrikler..
Asiklarin hali dile gelmis,, tebriklerimle, saygilar selamlar
hayat böyle birşey galiba...
tebrikler...
Bu şiir ile ilgili 4 tane yorum bulunmakta