Garib bir dilenciydi hersabah kapimizin önünden gecen.
Elinde deynegi, üzerinde eski bir Manto ve yüzünde mahsün bir ifade.
Hic gülmez, hep aglardi…
Biryerlere yetisircesine hizli atardi adimlarini.
Sabah Ezani okunmadan yollara düser, saatlerce sahilden Denize bakar,
ve gece gec saatlerde yine agliyarak dönerdi.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Güzel bir çalışma kutluyorum, hikayenizi
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta