Bir fısıltı Şiiri - Basri Erdoğan

Bir fısıltı sandım, şeytanı dinledim,
Kendi elimle kalbime ateş ektim.
Sır sandığım yükü ehline vermedim,
Her darbede biraz daha kendimden gittim.

Yüzünde nur diye baktığım o perde,
Meğer karanlıkmış gizlenmiş her yerde.
Zafımı yokladı, içime kadar indi,
Bir ben kaldım sanırken o beni benden aldı gitti.

Peyderpey çözüldü dünya diye kurduğum,
Her yıkımda aslında hakikate yürüdüm.
İfrit sandığım da bir ders imiş meğer,
Kırıldıkça gönlüm Hakk’a döndü sefer.

Adalet gecikmez, mizan şaşmaz imiş,
Her kul ektiğini sonunda biçermiş.
O kendine düştü, ben özüme döndüm,
Kaybettim sandıkça Rabbimi buldum.

Evvel zaman değil, şimdiymiş uyanış,
Aldığım her yara bir kapı, bir varış.
Çalınan kutsalım geri verilmedi belki,
Ama gönlümde açıldı rahmetin ilk telkini.

Sorarsanız bana ne gördün bu yolda,
İnsanı en çok insan yakar imtihanda.
Yandım ama külüm secdeye vardı,
Bittim dediğim yerde Hak beni sardı.