Bir Fırtına Şiiri - Cemal Şener

Kar yağarken
Bir fırtına koparıyor
Toprak damların
bacalarından

Tipi uluyor
kurt sesi gibi
Geceyi parçalıyor
Yüreğimi titretiyor korkudan

Gök yüzü kapkara
Dudaklarım çatlıyor
Zemheri ayazından

Göz gözü görmüyor
Yol, iz yön silinmiş
Tipinin savurmasından

Soğuk iliklerime kadar işliyor
Nefesim buhar buhar
Kirpiklerim donuyor
Kemiklerim sızlıyor
Bu köhne yerde

Damların altında
Hafif bir sessizlik var
Kapılar içe kapanmış
Bir lambanın cılız ışığı
Karanlığa direniyor
Sanki tünelin sonunda
Bahar var

Çocuk sesleri çoktan susmuş
Ocak başında
küllenmiş ateş yanar
Sabahı çağırır gibi
Dua ediyor elleri
Nasırlı Analar

Gece uzun, yükü ağır
Tipi inatla ulur
İnsanın içine işleyen
Bir yalnızlık gibi vurur

Ama bilirim
Her zemherinin
bir sabahı vardır

Kar çekilir
gök açılır
Tipi susar
Toprak yeniden nefes alır

Sabredin yoldaşlar
Umutlarımız
Baharla mutlaka
yeniden gelir .